Donderdag 31 oktober 2013

Lieve vrienden en familie,

Na een paar dagen stilte ben ik erweer. Afgelopen dinsdag heb ik een gesprek gehad met de verpleegkundige van de afdeling waar ik kom te liggen. Ik heb er een goed gevoel aan overgehouden. Ze was heel rustig en vertelde mij hoe alles zou gaan. Als ze me tijdens dat gesprek hadden gezegd we hebben nu plek en de operatie kan nu plaats vinden had ik meteen ja gezegd.

Nadat we uit het ziekenhuis kwamen zijn we doorgereden naar mijn ouders in Schoonoord waar ik nu ook nog ben. De afgelopen paar dagen waren heel wisselend voor mij. Het ene moment voel ik me goed en het andere moment ben ik alleen maar aan het piekeren. Waar ik wel veel last van heb ik dat ik aan het hyperventileren ben.

Om toch afleiding te zoeken ben ik gisteren samen met Marco naar de dierentuin in Emmen geweest. Ik heb me goed vermaakt alleen iedere keer kreeg ik van die gedachten door me heen dat je iedereen gelukkig ziet en ik hier ziek rond loop.

Aan het eind van de middag hebben we met mijn ouders en zus in emmen bij een kledingwinkel afgesproken. Ze hadden nog een kortingsbon. Ik keek ondertussen ook wel rond maar had zoiets van nee komt later wel. Het is dat mijn moeder en zus zeiden "kom op als je het leuk vind neem je het,  je moet jezelf niet gaan wegcijferen" op dat moment werd het me even teveel maar ze hadden wel gelijk. Dus ik trots want heb er 2 leuke shirts bij.

Gisteravond heb ik goed gegeten gelukkig. Eigenlijk moet ik bijvoeding gebruiken maar ik reageer hier niet goed op. Te zwaar op de maag. Het ziekenhuis heeft ook gezegd als ik goed eet hoeft het ook niet.

Gisteravond was ik ook helemaal kapot. Ik was zo moe van die dag. Op dat moment werd het me ook teveel. Ik werd boos omdat ik een dagje weg niet meer vol kon houden. Voordat ik dit wist kon ik gewoon hele dagen werken en andere extra dingen doen en nu niet meer. Mijn moeder zei ook "toen wist je dit nog niet en verzette je je ertegen en nu laatje het meer toe"  Voor mij was dit op dat moment wel zoiets van verdorie ik wil zo graag maar ben zo moe. Dus het stukje acceptatie wat er niet in wil.

 

Afgelopen nacht heb ik goed geslapen. Ik kwam alleen wel erg moe mijn bed uit. Mijn neefje Daan was vandaag bij mijn ouders en had daar ook wel afleiding aan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog een week en dan heb ik de operatie gelukkig gehad. Aan de ene kant heb ik zoiets van was het maar zover en aan de andere kant mag het ook nog wel even duren. Maar dat is puur de angst. 

Zondag 27 oktober 2013

Lieve familie en vrienden,

Op 16 oktober 2013 heb ik te horen gekregen dat ik darmkanker heb. Dit sloeg in als een bom. De artsen in het ziekenhuis wisten ook niet wat ze moesten zeggen omdat dit heel zelden voor komt op mijn leeftijd. De arten hadden gehoopt dat het de ziekte van Crohn zou zijn maar helaas mocht het niet zo zijn.

Op het moment dat ik het hoorde had ik het gevoel dat de aarde onder mijn voeten vandaan werd gehaald. Het enige wat ik op dat moment kon denken was ik wil weg hier uit het ziekenhuis.

Eenmaal thuis gekomen wist niemand iets te zeggen. We waren allemaal verslagen want ja wie gaat er nu van uit dat dit op mijn leeftijd kan gebeuren.

Heb de hele nacht bijna niet kunnen slapen en alle spookverhalen en gedachten gingen aan mij voorbij.

De volgende dag werd ik gebeld door de verpleegkundige van de oncologie. Op vrijdag 18 oktober 2013 moest ik naar het ziekenhuis komen voor vervolgonderzoeken en een gesprek.

Als eerste ben ik bij de verpleegkundige geweest. Dit was ook erg emotioneel en ook de verpleegkundige sprak van ongeloof. Ik werd zeer goed opgevangen en ze zeiden ook we gaan alles in de 10de versnelling zetten. Nadat ik bij de verpleegkundige ben geweest moest ik bloedprikken. Hierbij is weer gekeken naar mijn algemene bloedwaarden en ze hebben nu ook geprikt op de CEA waarden. Dat zijn waarden om te kijken hoeveel kankercellen ik bij mij draag.

Daarna zijn er longfoto's gemaakt en moest ik nog een ct-scan laten maken van mijn buik. Ik kreeg van te voren een infuus in mijn arm en moest binnen een uur speciaal vloeistof drinken. Toen ik eindelijk die scan kreeg ging alles mis. Ik was al heel zenuwachtig wat er allemaal ging gebeuren. Ik lag op die tafel en werd die ring ingeschoven. De assistent zei op een gegeven moment we gaan nu contrastvloeistof door je infuus inspuiten. Toen ging het dus mis. Mijn infuus bleek verstopt te zitten en alles spoot alle kanten op. Ik helemaal in paniek en riep om hulp. Doordat mijn infuus verstopt zat moest er opnieuw infuus geprikt worden. Ze hebben wel geteld 7 keer opnieuw moeten prikken omdat het van die prutsers waren die niet konden prikken. Uiteindelijk is de scan toch gelukt en waren de onderzoeken klaar.

Dan komt het ergste..... Het wachten op de uitslagen. Ik zou op 24 oktober 2013 alle uitslagen krijgen. Die week van het wachten waren op dat moment de ergste dagen uit mijn leven. Je zit zo in onzekerheid, je haalt je de ergste dingen in je hoofd en je wilt niet geloven dat dit mij overkomt. Het ene moment besef je het en het andere moment denk je dat je in een verkeerde film zit. Gelukkig heb ik van de verpleegkundige oxcepan meegekregen om wel mijn nachtrust te krijgen.

De dagen naar de 24ste duren langmaar aan de andere kant had je ook zoiets van het mag nog wel even duren. Het is heel dubbel. De dag brak aan en mijn ouders zijn ook overkomen vanuit Schoonoord. Ik was op van de zenuwen en kon alleen maar het ergste denken. Het wachten in de wachtkamer duurde ook eeuwen en voelde mij helemaal niet goed worden.

De arts riep ons binnen..... Ik ging zitten en voelde dat bijna het lichtje bij mij uit ging. De arts vertelde mij dat er een grote tumor in mijn darmen zit en dat het er al jaren moest zitten. Er ging van alles door mij heen. Het eerste wat ik dacht was van waarom heb ik nooit iets eerder gevoeld. Toen vertelde de arts dat uit de scan 2 hele kleine speldenknopjes aan vlekjes op mijn lever hadden gevonden maar dat dat niks hoefde te betekenen. Wat mij opluchte was dat hij zei dat mijn longen schoon waren. Mijn lever gaan ze wel in de gaten houden en zou hiervoor over een aantal weken een mri-scan voor krijgen. 

Het vreemde was wel dat er uitmijn bloed niks is gekomen. Uit de biopt die ze een week eerder uit mijn darmen hadden gehaald had de pathaloog ontdekt dat er dus kankercellen in zitten. Dus niemand kan ook meer zeggen dat ze uit het bloed kunnen halen of je kanker hebt.

De arts zei dat ik sowieso geopereerd moet worden om die tumor eruit te halen. Toen we weer thuis waren wist ik niet wat ik moest denken. Het ene moment is het besef er en het andere moment niet. 

De volgende dag (vrijdag 25 oktober 2013) moest ik om half 9 weer in het ziekenhuis zijn maar dan bij de chirurg. Het eerste wat ik weer hoorde was "normaal heb ik deze gesprekken met oudere mensen en nu zit er iemand van 29 jaar tegenover mij" De chirurg heeft wel wat gerustgesteld. Hij vertelde mij dat de operatie goed te doen en het voor hem routine werk is.

Waar ik erg van schrok was het feit dat ik vroeg hoe groot de tumor is. Nu blijkt dat de tumor in mijn darmen 6 bij 8 cm is. Weer gingen de gedachten in mij waarom heb ik nooit iets eerder gevoeld omdat het er al lang moet zitten. De arts vertelde mij dat het meeste in de dunne darm zit en een stukje in de dikke darm. Tijdens de operatie halen ze mijn buik via een dwarssnede open en gaan dan dat stuk darm en de lymfeklieren erom heen weghalen. De uiteinden van de darmen worden dan weer opnieuw aan elkaar gezet.

Na de operatie zal ik ongeveer als alles goed gaat 5 dagen in het ziekenhuis blijven. Nadat ik hiervan hersteld ben moest ik er voor 90 procent vanuit dat ik nog wel chemotherapie ga krijgen om zo de eventuele kankercellen die achterblijven uit te roeien. Ik heb ook gezegd ik doe alles wat nodig is want ik wil weer gezond worden en ben nog lang niet klaar hier op deze wereld. 

De operatie gaat plaatsvinden op 7 november 2013 in het ziekenhuis van Nieuwegein. Toen het gesprek bij de chirurg afgelopen was zei de arts ook op 7 november hebben we een date en ik ga je weer beter maken.

Ik heb hier een goed gevoel aan over gehouden. Ik weet dat ze me kunnen opereren en me helpen. Ik kreeg wel een waarschuwing mee en dat is dat ik niet meer mag afvallen en bijvoeding erbij ga krijgen om aan te sterken. Ik ben namelijk in zeer korte tijd 15 kilo afgevallen.

Na dit gesprek moest ik nog langs de anestesist. Ik ben heel bang voor de operatie. Ben nog nooit eerder geopereerd geweest en ben erg bang dat ik tijdens de operatie wakker word of helemaal niet meer wakker word. De anestesist vertelde mij ook dat er een heel team aanwezig is tijdens de operatie om mij in de gaten te houden. Het voordeel was ook omdat ik nog zo jong ben dan een betere conditie heb dan iemand die bijvoorbeeld ouder is.

Tijdens de operatie ga ik dus onder narcose en ik krijg een ruggeprik. Die ruggeprik blijft tot ongeveer 2 dagen na de operatie zitten zodat ze via dat mij medicatie kunnen geven.

Na dit gesprek konden we dan eindelijk weer naar huis. PFFF deze 2 dagen hebben we gelukkig weer gehad. Ik voelde mij toch wel opgelucht dat ze me kunnen helpen.

Aanstaande dinsdag heb ik nog een gesprek met de verpleegkundige van de afdeling waar ik kom te liggen.

Dit zijn tot nu toe alle gebeurtenissen die ik de afgelopen anderhalve week heb meegemaakt en heb moeten doorstaan. Via deze blog hou ik ook iedere dag bij hoe ik me voel, wat de vorderingen zijn en wat er in mij omgaat.

Hoe ik me voel???? Ja ik weet het eigenlijk niet. Het ene moment is het besef er en het andere moment geloof ik het niet. Ik voel me boos, verdrietig, bang en iedere keer die vraag..... waarom ik!!! waarom heb ik nooit iets eerder gevoeld. Ik weet dat ik niet mezelf de schuld mag geven maar er gaat van alles door je heen. Het ene moment ben ik heel positief en het andere moment krijg weer van die spookbeelden en gedachten door me heen.

Mijn lijfspreuk is nu ook "Ik ben een vechter en ik blijf een vechter" I can do this!!! Girlpower!!!